Home > . > Το ελληνικό άγος των συνδικαλιστικών «κατακτήσεων» …

Το ελληνικό άγος των συνδικαλιστικών «κατακτήσεων» …

18/04/2017

Πασιφανέστερη απόδειξη της κυριαρχίας του πελατειακού συστήματος σε συνδυασμό με τον ασύδοτο συνδικαλισμό στον χώρο του ευρύτερου δημόσιου τομέα νομίζω ότι είναι τα όσα διαδραματίστηκαν για το ενεργειακό και την απειλή αδιεξόδου στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Από τη μια η πρόταξη της προσωπικής τύχης των τοπικών βουλευτών της Δυτικής Μακεδονίας και από την άλλη η απειλή να παραλύσει και πάλι η χώρα από διακοπές ρεύματος λόγω απεργίας για τα επαπειλούμενα προνόμια συνδικαλιστών και προσωπικού της ΔΕΗ έδειξαν ποιες νοσηρές προτεραιότητες έχουν κυριαρχήσει στην ήδη πνέουσα τα λοίσθια ΔΕΗ, εξαιτίας του «δεν πληρώνω», αλλά και των ολέθριων μεθοδεύσεων του κ. Σκουρλέτη, όπως δίκαια τον κατηγορεί ακόμη και η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ.

Η επικυριαρχία της Αριστεράς στον συνδικαλιστικό χώρο και στη στρατευμένη σε αυτήν διανόηση πέτυχαν από το 1982 επί παντοδυναμίας ΠαΣοΚ με τον τότε εισηγητή του λαϊκισμού στη χώρα μας Ανδρέα Παπανδρέου πρωτοφανείς «κατακτήσεις» που επιτρέπουν στους χιλιάδες συνδικαλιστές του ευρύτερου δημόσιου τομέα να μην εργάζονται ποτέ, ενώ ταυτόχρονα αμείβονται για ανύπαρκτες υπερωρίες, αλλά ακόμη και για τις μέρες απεργίας, αφού ως μη εργαζόμενοι δεν είναι τεχνικά δυνατόν να απεργήσουν.

Αυτός ο με ισχύ στρατού κατοχής συνδικαλισμός, τον οποίο ο ιδρυτής του ΠαΣοΚ με τον συνδικαλιστικό νόμο του 1982 ανήγαγε σε βάθρο της Δημοκρατίας, ισότιμο προς το κοινοβούλιο και την τοπική αυτοδιοίκηση(!), είχε καταδείξει τότε σε όλη τους την αποτρόπαια αντιλαϊκή αναλγησία αλλεπάλληλα μπλακ άουτ της ΔΕΗ. Το 1990, επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, βύθισαν επί ημέρες τη χώρα στο σκοτάδι προκαλώντας ανήκεστη βλάβη σε ανήμπορους συνανθρώπους μας, κατέστρεψαν χιλιάδες τόνους ασυντήρητα αγαθά και παρέλυσαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα με το πρόσχημα της υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος και του λαού. Σε μια δραματική τότε μεταμεσονύκτια συνέντευξη στην ΕΡΤ είχα αποκαλύψει τη συντεχνιακή ιδιοτέλεια που έκρυβε η απεργία στη ΔΕΗ προκαλώντας αμηχανία στον τότε πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Μπάκουλη. Στηλίτευσα μάλιστα τα δεινά που προκαλούσαν οι χιλιάδες χασομέρηδες συνδικαλιστές της, οι οποίοι, όπως είπα, εργάζονται μόνο όταν απεργούν. Αποτέλεσμα: να τεθώ επί δεκαετίες υπό φρούρηση ως στόχος των επιδιωκόντων τη διάλυση του κράτους τρομοκρατών, αναρχικών και λοιπών «προοδευτικών» δυνάμεων.
Κανένα ευρωπαϊκό κεκτημένο – όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ – δεν δικαιολογεί αντιδημοκρατικές απεργίες που κηρύσσουν ασήμαντες μειοψηφίες, αλλά από το 50% συν 1 των εγγεγραμμένων μελών κάθε σωματείου, όπως εισηγείται και η τρόικα. Επίσης είναι περιορισμένο το εύρος των θεμάτων για κήρυξη απεργιών στον δημόσιο τομέα, οι δε συνδικαλιστικές δραστηριότητες ασκούνται εκτός ωραρίου εργασίας. Ζητείται επίσης να επιτραπεί το λοκ άουτ, κυρίως για να εξουδετερωθεί η φάμπρικα της απεργίας ενός μόνο κλάδου εργαζομένων στην επιχείρηση, ενώ οι λοιποί δηλώνουν ότι αδυνατούν να εργασθούν αλλά απαιτούν να πληρώνονται.

Αν αυτά δεν θεσπισθούν και αν η παράνομη απεργία δεν οδηγεί σε κυρώσεις που μπορεί να συνεπάγονται και απόλυση χωρίς αποζημίωση, ακόμα και συνδικαλιστών, μάταια θα αναμένουμε να ξαναδεί ο τόπος μας παραγωγικές επενδύσεις και μαζική δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, που είναι η απόλυτη εθνική προτεραιότητα.

Του Γ. Μαρίνου στο Βήμα.

Advertisements
Αντίλογος (Antilogos-gr)

Mirror στο Antilogos-gr.blogspot.com.

%d bloggers like this: